Seminar PIMP your ontzettend lelijke maquette

Een route maken voor een beweging. Door het hele gebouw. Een uitdaging want ik had een stukje wat de trap op ging! Gelukkig had ik al snel materiaal verzameld en kon ik aan de slag. Het lastigste was dat het allemaal ook goed moest aansluiten op het het andere.  Dat ging verbasend soepel, ook in het overleg met anderen.

Het zag er supermaf uit toen wij allemaal renend door de school de beweging probeerden te volgen… Het ging zooo snel!

Ik heb er erg plezier in gehad om een dagje te knutselen, frutsen en oplossingen bedenken.

In de inleiding benadrukte Annette nog eens dat we in beweging moeten denken. Het gebouw staat er niet even, je maakt het voor een hele tijdsspan. Daarbij kun je zeggen dat het ontwerp moet groeien. Eigenlijk moet je ontwerp uit verschillende lagen bestaan, die je pas later allemaal kunt ontdekken. Net als bij een goede film.  Zo zou het nog jaren leuk moeten blijven. Het is boeiend om bij een ontwerp na te denken, over hoe het over een tijdje uit zal zien. En die gevolgen dan meenemen in je ontwerp. Een huis blijft niet kaal, er komen mensen in met eigen spullen. Hoe reageert je ontwerp daarop.

En ze wilde ook zeggen dat we geen perfecte dingetjes hoeven te maken. Of precies zoals de leraar het zegt. We moeten de ruimte nemen om onze eigen banen, ideeen vorm te geven.

Dat is een belangrijk punt wat ik heb geleerd en heb meegekregen. Natuurlijk sprak me de link met muziek in een ruimte aan. Maar het werd even aangestipt en met de opdracht kon ik niet zo veel. Het bleef een beetje vaag. 
Ik vond het wel superkoel om bij de repetitie van een orkest in het conservatorium te zijn. Al die elementen (intrumenten) werden tot 1 geheel gecomponeerd. Prachtig om al die mensen te zien die zich helemaal inleven. Maar ik vond het nog lastig om een schakeling naar mijn eigen dingen te maken.

En we zijn tot de conclusie gekomen dat we les willen krijgen in accoustiek. Dat is zo belangrijk voor alles, maar we krijgen het vak niet.

Daarna gingen we snel naar de lounge van experimentadesign. We kregen een inleiding van Silvia uit Portugal. Met een groep liepen we de ‘Urban Play’ route. Daar zagen we verschillende projecten die actie van de ‘toeschouwer’ opriep. Het moving forest vond ik een goeie. Het idee dat het steeds veranderd, door een actie van iemand die er voorbij gaat. Een beetje jammer vond ik dat het op een rare plek stond en het werd er ook niet echt een ‘groenere’ plek van. Bovendien vraag ik me af of er echt mensen dat gaan doen, dat verplaatsen. Bijvoorbeeld als je in de buurt werkt en er steeds langs komt…

Het hek waar je afvalmateriaal in kon stoppen zodat er een kunstige afbakening ontstond vond ik wat minder sterk omdat het gewoon een rommeltje werd. Maar het idee is weer best leuk. Het ‘beeldhouwblok’ vond ik wat tegenvallen. Ten eerste omdat de kettingen waaraan het gereedschap aan zat niet zo lang waren, dus kon je niet overal bij. Ten tweede omdat het toch best wel wat tijd kost om daar iets in te maken. Dus het kwam er op neer dat er vooral namen, tekst en hartjes in werden uitgehakt. Niet heel bijzonder vond ik.

Naast de lounge was een expostitieruimte met filmpjes over kunstenaars die openbare ruimte innemen. Ze voegen iets toe, laten dingen weg. Er waren veel creatieve ideeen. Zo vond ik het heel goed om te zien dat een team een parkeerplaats omtoverden tot een Park, inclusief gras, bankje en boom. Ze betaalden voor de PARKeerplaats, en zo konden ze een thema op de kaart zetten. Er waren ook mensen die video advertenties in NewYork afplakten zodat er maar een dunne streep overbleef, of ‘pixel vlakken’. Als protest tegen al die videoschermen op straat met advertenties.

De tentoonstelling van Sunday adventure club was vooral fascinerend en inspirerend. Mensen doen niet al te opvallend de meest gekke dingen. En zo proberen ze openbare ruimte te claimen of aan te passen aan de behoeftes van hen.

De tentoonstelling Come to my place vond ik bijzonder om te zien. Iedere kunstenaar maakte ‘zijn’ thuis op een andere manier. Je waande je inderdaad steeds in een andere wereld. Die van iemand anders maar ook een ander land. Het was leuk om te lezen en zien, wat het uitgangspunt was om het ‘thuis’ te laten worden.  Ik voelde me niet overal thuis, ik zou andere dingen gekozen hebben, misschien wel een combinatie. En dat is juist goed!

Zodoende had ik heel Amsterdam doorgelopen/getramd. En dat met maar 1 kaartje! Leuk project. Maar eigenlijk teveel om allemaal in 1 keer te zien. Dat is onmogelijk.

Om organisatorische redenen werkten we eerst mee aan het onderzoek van andere groepen. Sommige dingen die we daarin deden, waren ook een beetje ons onderzoek. Bijvoorbeeld het kijken in een bepaalde richting.

Daarna was ons experiment aangebroken. We wilden mensen een richting opsturen. We kozen ervoor om ze de winkel in te ‘sturen’. Maar we wilden het niet afdwingen. Dus geen dichte muur van mensen, maar een schuine lijn met open stukken. De mensen liepen echt langs de lijn, richting winkel. Maar als ze daar niet heen wilden dan gingen ze er toch omheen, of ze liepen door de denkbeeldige lijn. Het werkte eigenlijk best heel goed. Er waren zelfs sommige gevallen dat ze echt maar besloten om de winkel binnen te gaan.

We hebben ook nog geprobeerd om in diezelfde lijn te staan en dan er bewegingen bij te maken richting de winkel. We hadden het idee dat dat alleen maar averechts werkte. Ze dachten ‘die zijn toch gek’, ze waren er meer van bewust dat wij daar stonden en dus gingen ze het doorbreken.

Bij de presentatie hoorden we een goed idee: Dat we het ook op een andere plek hadden kunnen proberen, want op die plek (bij de V&D in hoog catherijne) is het vooral doorstromend publiek. Zij hebben een doel, en dat is doorgaan. Het was beter geweest om het ook nog ergens anders te proberen en in een strakkere houding te gaan staan. Zodat je meer ritmiek creeerd.

Ik vond het heel leuk om zo bezig te zijn, een beetje theaterachtige taferelen. Het menselijk gedrag onderzoeken en manipuleren. Geweldig om de vindingen van de andere groepen te zien. Geslaagd dagje dus.

Het kunstwerk met het onkruid vond ik heel goed. Door eigenlijk iets kleins te doen, een detail, en dat te gaan herhalen, wordt het groots. Het kreeg een dynamisch effect omdat je er doorheen en omheen kon lopen, maar ook omdat er overal een ander soort onkruid te voorschijn kwam.

Het onzichtbare werk had een bijzondere werking op een mens in die ruimte. De persoon die daar staat wordt onderdeel van het kunstwerk. Door de projecties onder je te zien bewegen, gaat het in je hoofd draaien. Omdat je zelf stilstaat. Als je daar in die hal staat, ga je er zelf naar bewegen. Je gaat meelopen, er tegen inlopen, je draait je om of kijkt waar het vandaan komt. Erg bijzonder.

In het CWK heb ik een klein rondje gemaakt maar het bleek al gauw dat het toch nog niet open voor ons was. Terwijl dat wel zo zou zijn. Daarover heb ik niet lang getreurd want we konden gewoon nog naar het CODA museum. Daarbinnen zagen we vooral 65+ers. Wel zo leuk dat dan 20 jarigen de gemiddelde leeftijd ‘iets’ omlaag halen. De schilderijen over het Nederlands landschap waren vaak erg tot in het detail. Er zaten een aantal bij die een ander uitgangspunt hadden. Die verschilden dan van kleur en techniek. Het leuke was dat er een lijn op de grond was getaped. Iedereen weet gelijk dat je daar niet overheen mag. Zo kun je mensen dus alleen al door een simpele lijn sturen. Het grappige was dan wel dat mensen toch zo ver mogelijk naar voren leunen om het toch van dichtbij te aanschouwen.

Bij Paleis van het Loo bleek toch dat sommige mensen (ik vooral) niet altijd door die lijnen worden gestuurd. We wilden de oprijlaan van het Paleis over lopen. Zo gezegd zo gedaan, wij liepen over de ketting heen. Wij kwamen bij de poort, bleek dat we ergens anders het kaartje moesten halen. Dus wij lopen schuinterug naar de kassa. En toen weer terug naar de kaartjescontroleur. (erg mooie lijnen trouwens, van en naar het Paleis) Toen mochten we eindelijk een stap door de poort doen, dat hadden onze voeten ook wel verdient.

De tuin was erg gestileerd. Strak, versierd, veel waterpartijen en groots. Maar het was veel kleurrijker dan ik had gedacht! Maar nog steeds was het een statisch geheel. Maar er waren mooie richtlijnen door de tuin heen.

Toen moest we hard lopen om de bus te missen en vervolgens op het station toch nog een kwartier te moeten wachten. Een rechtstreekse trein en een snelle rit naar de HKU zorgde ervoor dat ik toch nog de lezing kon bijwonen.

Ik heb dus een aardig tochtje gemaakt, en dat was de moeite waard!

Het is belangrijk om je te oefenen in het benoemen of je een kunstwerk goed of slecht vind, en waarom dan. Maar smaken verschillen. Ik vond het nog wel eng om in zo’n grote groep te reageren.

Het bouwen van kleine ontwerpjes, mini- manquettes, is handig voor de schaal. Je kunt dan kijken of je idee eigenlijk wel werkt. Jammergenoeg hadden wij in ons mentorgroepje er geen tijd voor genomen om kleine dingen in elkaar te flansen. Daarom ging het bij ons vooral om idee. Dat is het gevaar bij eerst een manquette te maken; je gaat er later een idee bij verzinnen. Dat is toch omgedraaide wereld??

Mijn moeilijkheid: hoe krijg je je idee ook over op de toeschouwer. En dat diegene hetzelfde ervaart?? Daar wil ik in oefenen en daar zou ik ook sturing in willen.

Onze tip die we kregen was dat we de spanning moesten opzoeken. Boerka over kunst was heel letterlijk uitgebeeld. Misschien werd het spannender om meer dan 1 gat in de vuilniszakken te maken. Is een boerka ook bescherming? we gingen meer zwart weghalen. Dat leverde inderdaad meer op.

Presentatiefoto’s doen veel extra’s voor het ontwerp als ze goed zijn. Goed voorbereid een presentatie geven zie je echt goed, van de presentatie af, beter.

Een ontwerp van anderen: Een blokkade in de normale looproute. Mensen werden het gras en het grind ingestuurd. voordeel: Mensen passen zich moeiteloos aan. Nadeel: Mensen doen het gewoon. DUS: Wij moeten zelf kritisch zijn of het wel echt zo werkt zoals je het hebt ontworpen. Kijk naar de mensen hoe ze in ‘vrijheid’ doen en laten. Reageren en lopen. Bestudeer ze als ze niet (of juist wel) gestuurd worden.

In Sonsbeek 2008 was het thema ‘Grandeur’. En dat merkte ik. De beelden waren allen groots, ze namen de aandacht op zich. Je kon er bij sommigen onderdoor, doorheen en omheel. Dat gaf je steeds een ander gevoel. Er waren veel beelden die me eigenlijk niet zoveel zeiden. Je had er zowiezo een boekje bij nodig om de gedachte te snappen. Bij 2 beelden had ik dat niet. Bij Spitting Leaders van Fernando Sánchez Castillo en bij The Crown of the Night van Jean-Michel Othomiel. Die beelden waren mooi om te zien, je kon er zelf een idee bij vormen. Als ik dan in het boekje las was dat alleen maar een verrijking.

Het was prachtig weer, en als je dan onder die kroonluchter van glas stond schitterde de zon zó je hart binnen.

De horizontale boom van Michel Francios vond ik boeiend, de gedachte om zo’n krachtige boom te laten balanceren op een smalle sokkel; sterk.

De ‘hut’ van Charlie Roberts vond ik te vaag. Hij had een verhaal uitgebeeld met houten figuren in een houten hut waarom een hoofd geschilderd was. En er stonden vlaggen naast de afdaling. Het verhaal in het ‘hoofd’ zag ik niet, las ik wel, maar ik vond het te vaag en het sprak me op geen enkele manier aan.

Het Museum Moderne Kunst Arnhem (mmka) was veel kleiner dan ik had gedacht. Beneden was de wisselende collectie, en boven volgens mij de vaste collectie. Dat waren zeer gedetaileerde schilderijen, dat was heel mooi gedaan. Maar het is niet mijn smaak. Beneden sprak mij het kunstwerk die bestond uit paspoppen onder de felgekleurde kleden wel aan. Je kon er tussen /onderdoor lopen. Ik kon er zelf mijn eigen verhaal er in kwijt.

Het leuke in het museum vond ik dat als je door een deuropening ging, je in een andere wereld terrecht kwam. Met steeds een andere sfeer.

Al met al een geslaagde dag in Arnhem.